ភ្នំពេញ៖ កាលណាគេនិយាយពីទន្លេ គេអាចស្រមៃបានថា គឺជាអាងផ្ទុកទឹកដែលមានបណ្តោយវែងអន្លាយរាប់សិបគីឡូម៉ែត្រ ឬរាប់រយគីឡូម៉ែត្រ បត់បែនឆ្លងកាត់ច្រើនតំបន់។ ប៉ុន្តែទន្លេផែន មិនមែនដូច្នោះឡើយ។ តាមពិតទន្លេផែន ដែលអ្នកភូមិតំបន់ អូរជាំ មានទម្លាប់ហៅតៗគ្នានោះ មិនមែនជាទន្លេទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាបឹងធម្មជាតិ ដែលមានទឹកថ្លាឈ្វេង ទំហំប្រាំបីហិកតា ដែលកំពុងតែបង្កប់ខ្លួនយ៉ាងស្ងាត់ស្ងៀម ក្នុងព្រៃជ្រៅ លើកំពូលភ្នំអូរជាំ នៃខ្សែភ្នំសំកុស ស្រុកសំឡូត ខេត្តបាត់ដំបង។ ទន្លេផែន ព័ទ្ធជុំវិញដោយដើមឈើធំៗ ខ្ពស់ៗ និងកាត់ផ្តាច់ពីតំបន់រស់នៅរបស់ប្រជាពលរដ្ឋស្ទើរទាំងស្រុងដោយសារតែហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធផ្លូវថ្នល់ដែលគេអាចទៅកាន់ទីនោះ បានដោយការធ្វើដំណើរដោយថ្មើរជើងតែប៉ុណ្ណោះ។ យោងតាមសហគមន៍តំបន់ការពារធម្មជាតិ អូរជាំ មានមនុស្សមិនដល់ដប់នាក់ទេ ដែលបានទៅដល់បឹងដែលស្ថិតក្នុងរយៈកម្ពស់១៤០០ម៉ែត្រ នេះ។ មូលហេតុគឺ ដោយសារ ផ្លូវទៅកាន់បឹងនេះមានសភាពលំបាក ហ៊ុំព័ទ្ធដោយព្រៃស្រោងធំៗ និងស្ងាត់ខ្លាំង ហើយការធ្វើដំណើរពីភូមិដែលមានចម្ងាយមិនដល់ដប់គីឡូម៉ែត្រផង ត្រូវចំណាយពេលយ៉ាងតិចប្រាំបីម៉ោង មុននឹងឡើងដល់បឹងធម្មជាតិនេះ។ លោក វីង វឺន អនុប្រធានសហគមន៍តំបន់ការពារធម្មជាតិអូរជាំ ស្រុកសំឡូត ខេត្តបាត់ដំបងបានឱ្យដឹងថា រហូតមកទល់ពេលនេះមានអ្នកភូមិត្រឹមតែ ៣ទៅ៤នាក់ ប៉ុណ្ណោះ បានទៅដល់បឹង ដែលអ្នកភូមិដាក់ឈ្មោះថាជា ទន្លេផែននោះ។ អ្នកភូមិទាំងនោះហាក់ដូចជាបានរកឃើញបឹងនោះដោយចៃដន្យ នៅពេលដែលពួកគេឡើងភ្នំដើម្បីស្វែងរកកាប់ឈើសម្រាប់ធ្វើជាឱសថបុរាណ ដើរស្វែងរកបេះក្រវាញ…